ANDA begon eenvoudig.

Ik wilde mijn werk niet onder mijn voor– of achternaam maken. Uit de eerste letters van beide ontstond, bijna vanzelf, een nieuwe naam.

AN. DA.

ANDA.

Pas later ontdekte ik dat de naam in verschillende talen en taalgeschiedenissen raakt aan begrippen als beweging, gaan, adem en bezieling.

Betekenissen die niet vooraf waren gezocht, maar onverwacht dicht bleken te liggen bij mijn manier van werken.

Mijn werk begint vanuit een idee, een beeld of een fascinatie die om vorm vraagt. Er is een richting, een intentie – maar geen volledig vastgelegde uitkomst.

Het plan is een vertrekpunt, geen bestemming.

Tijdens het maken wil ik in het moment kunnen blijven kijken naar wat er werkelijk ontstaat. Er is een voortdurende wisselwerking tussen wat ik voor ogen heb en wat het werk teruggeeft. Materiaal reageert op gebaar. Een lijn roept een volgende op. Ik maak keuzes, stuur, vertraag, laat los en kijk opnieuw.

Soms dient zich iets aan wat ik niet had voorzien. Een vorm, een beweging, een reactie van het materiaal. Niet alles wat ontstaat hoeft te blijven. Wat het beeld versterkt, mag onderdeel worden van het werk. Wat dat niet doet, laat ik los.

Intuïtie speelt daarin een belangrijke rol, maar nooit zonder intentie.

Niet als tegenhanger van bewuste keuzes, maar als een manier van kijken en herkennen. Soms weet ik dat iets klopt voordat ik precies kan benoemen waarom.

Soms dient een beeld zich aan voordat de betekenis ervan volledig helder is. Soms krijgt een detail pas later zijn plaats binnen het geheel. Verbanden kunnen zich tijdens het proces verdiepen en nieuwe lagen zichtbaar maken.

Niet alles hoeft daarbij te worden verklaard.

Het werk mag ruimte houden voor wat zich niet onmiddellijk laat benoemen. Voor wat pas zichtbaar wordt wanneer je langer kijkt. En voor wat misschien alleen gevoeld wordt.

Zo ontstaat een werk niet toevallig, maar gaandeweg – vanuit intentie, met aandacht voor wat zich in het moment aandient en de vrijheid om daarop te reageren.

Tussen oorsprong en beweging.

Ik ben altijd een maker geweest.

Als kind tekende ik eindeloos. Niet alleen omdat ik het mooi vond, maar omdat het me iets gaf wat ik blijkbaar nodig had: rust. Zodra ik tekende, werd de wereld kleiner. Stiller. Ik kon verdwijnen in mijn eigen beelden en urenlang volledig opgaan in wat er onder mijn handen ontstond.

Dat is eigenlijk nooit veranderd.

Mijn hoofd is zelden stil. Ik ben nieuwsgierig, denk veel, snel en vaak in beelden. Ik wil begrijpen, ontdekken, verbanden zien en kan me volledig verliezen in iets wat me fascineert. Small talk is minder aan mij besteed. Geef me liever een onderwerp waarin iets te ontdekken valt.

Ik heb een sterke behoefte aan autonomie – aan de vrijheid om zelf te blijven kijken, denken en kiezen. Niet om anders te zijn, maar om trouw te blijven aan wat voor mij klopt.

Misschien zit juist in de tegenstellingen veel van wie ik ben.

Ik kan chaotisch zijn en tegelijkertijd eindeloos precies. Ongeduldig en toch uren bezig zijn met één detail totdat het klopt. Sociaal en graag tussen mensen, maar minstens zo gelukkig alleen. Serieus en diepgravend, met een grote behoefte aan lichtheid en humor. Iemand zei ooit tegen me dat ik zelfs met mijn hele lichaam praat. Waarschijnlijk klopt dat wel.

Ik voel veel en vaak intens.

Muziek kan me vanaf de eerste tonen volledig raken. De kwetsbaarheid van dieren. Onrecht. De liefde voor mijn twee zonen. Maar ook iets heel kleins: de nerf van een blad, de structuur van een steen, een verweerde tak of de volmaakte vorm van een schelp.

Misschien raakt juist dat laatste aan waarom ik maak.

De natuur probeert niet mooi te zijn. Een lijn, structuur of vorm ontstaat zonder dat iemand haar heeft ontworpen – en kan toch volmaakt voelen. Ik kan daar eindeloos naar kijken.

Maken brengt me terug naar diezelfde aandacht.

Of het nu een schilderij, een ruimte, een tuin of iets anders is: wanneer ik creëer, verdwijnt de drukte in mijn hoofd. Er ontstaat focus. Ik zie vaak al voor me wat iets zou kunnen worden en ga op zoek naar de vorm waarin het klopt.

Daarbij kijk ik bijna vanzelf naar de verhouding tussen detail en geheel. Soms kan iets heel kleins alles veranderen. Iets toevoegen, weglaten of verschuiven kan genoeg zijn om ineens te voelen: ja, zo.

Dat kloppen laat zich voor mij niet altijd beredeneren. Het is eerder een manier van kijken en aanvoelen die door de jaren heen vanzelfsprekend is geworden.

Mijn weg naar het kunstenaarschap zelf liep niet in een rechte lijn.

Na de HAVO ging ik naar de Academie voor Beeldende Vorming in Tilburg, waar ik na mijn propedeuse koos voor de eerstegraads lerarenopleiding tekenen en schilderen. Daarna nam het leven andere afslagen. Ondernemerschap, een eigen zaak en vooral het moederschap kregen jarenlang de ruimte.

Het maken verdween nooit helemaal, maar wachtte.

Toen mijn twee zoons het huis uit waren, ontstond er letterlijk opnieuw ruimte. Een kamer kon een atelier worden. Wat ooit zo vanzelfsprekend bij me hoorde, kwam terug.

Tekenen. Schilderen. Maken.

En daarmee ook die stilte in mijn hoofd.

Alleen voelt het nu anders dan vroeger. Niet als iets waar ik ooit misschien iets mee zou kunnen doen, maar als iets waaraan ik bewust ruimte wil geven.

ANDA is daaruit ontstaan.

Niet als een nieuwe versie van mijzelf.

Eerder als een plek waarin iets wat er altijd al was, eindelijk weer alle ruimte krijgt.

In gesprek met de studio →